Terwijl ik enorm genoot van de grandeur van een van de wereldwonderen die de Chinese muur is, zette ik voet voor voet op de hoge trappen. Sommige stukken duidelijk netjes gerestaureerd in kleine makkelijk te bewandelen tredes, andere stukken ruw met kniehoge opstappen.
Zalig es goed de benen te strekken, de knieën warm te lopen en de frisse lucht diep in en uit te ademen. We lopen alles behalve alleen op de muur, maar het massatoerisme stoort me niet. Terecht wordt dit wonder door vele mensen bezocht en beklommen.
Elke top geeft voldoening, dus we klimmen tot aan de volgende watch tower en ik sla een praatje met een Britse zakenman die op zijn enige vrije dag snel even the great wall komt meepikken.
“Incredible, isn’t it, how they could build all of this” zegt hij. Ik knik en bedenk me dan: “How afraid must they have been, to persist for all those years, all those lives, all those materials, to build all of this… Is this actually a symbol of fear?” Ik denk er over na. Alles in zijn context, in zijn tijdsgeest. En blij dat het nu toch vooral een monument is. “The last thing we need in this world is walls” besloot de Britse zakenman en we namen afscheid.
Tijdens de periode van de Chinese 1-kind-politiek kreeg een ouderpaar toelating om een tweede kind te maken als hun eerste kind een beperking had. Welke visie op kinderen en op beperking geeft dat eigenlijk weer? Is een kind een productiemachine? En is een kind met eender welke beperking dan sowieso een slechtere machine? Voel ik me persoonlijk aangevallen? Of moet ik er de ogen voor sluiten? Had ik dan maar gewoon blij geweest dat ik als blinde persoon de luxe had van een broertje of een zusje?
En wil ik gezien worden als een productiemachine? Of is het prima en lekker rustig om geen arbeid te moeten verrichten? Helaas, vervelend genoeg denk ik toch dat ik nood heb aan ontplooiing, groei, mezelf kunnen verbeteren, ontdekken en ontplooien.
Dat de samenleving je bekijkt als minder productief blijft toch enorm wringen.
Dat het toen zo was en nu niet meer is een opluchting, maar dat dat gedachtengoed nog na-echo’t lijkt me droevig genoeg meer dan logisch. Mentaliteitswijzingen komen traag opgang in het geheel van een samenleving en ik zou mezelf hopeloos naïef vinden als ik er vanuit zou gaan dat dit niet meer meespeelt in achterhoofden en onderbewuste keuzes. Waarmee ik trouwens niet zeg dat er minder kansen zijn voor mensen met een beperking in China. Er zijn in België en Europa vast legio aan voorbeelden die dezelfde ablistische mindset demonstreren met gelijkaardige gevolgen.
Bij het bezoek aan een service center voor personen met een beperking in Bejing ontmoetten we een jonge vrouw in een rolstoel die zelf een organisatie uit de grond stampte voor vrouwen met een beperking om life skills te leren en hen te ondersteunen hun plek in de samenleving te vinden. Een pittige vrolijke vrouw met vlotte Engelse tong en duidelijk een berg energie. Ze leidde ons rond in haar afdeling waar oa een leslokaal was waar rolstoelgebruikers les volgden over hoe in en uit hun rolstoel te gaan, hoe incontinentiemateriaal te gebruiken, hoe bepaalde hulpmiddelen te gebruiken etc.
Ik merkte op dat het een plek leek waar de persoon met handicap alle skills leert die haar helpen om haar te wapenen in ‘de echte wereld’. Allerlei dingen die je als bvb rolstoelgebruiker moet kunnen om je ‘out there’ te behelpen/te redden/je leven dragelijk te maken. Allerlei extra trucjes, allerlei skills die een persoon zonder handicap nooit hoeft te bedenken of leren, omdat de wereld wel op hun maat gemaakt is.
“It feels a bit like you have created a place to support people to become superheroes, because that is what we sometimes need to be out there.’ Merk ik op. Ze hmm’t instemmend en gaat verder met opsommen welke andere fantastische initiatieven er nog allemaal bestaan om mensen te ondersteunen eens ze hun training bij haar hebben afgerond.
Ik lees tussen de lijnen dat de wereld standaard een jungle is voor iedereen met een beperking en dat je je maar beter kan leren wapenen en jezelf opleiden tot superheld, je team om je heen verzamelen dat je ondersteunt met XYZ, want je zal ze nodig hebben out there.
Vandaag hebben we geen uitgebreide lunch genomen, maar kuierend door de Hui-moslimwijk van Xi’an uit het vuistje geknabbeld. Reden om 17u worden we verwacht voor dé Tangdynastieshow met vooraf een dumplingdiner.
De Hui, moslims in China, dan nog wel in een niet onbelangrijk deel van Xi’an intra muros. Hoe zit dat.? Wat drijft hen ? Waarom zijn ze wie ze zijn ? Laten we eens een “Jamberske” doen ! DeepSeek: “Hello Deeppseek: vertel alles wat je weet over de Hui in Xi’an ?”
De wijk waar de meeste Hui-moslims (民族 Hui people) in Xi’an wonen.
• De wijk bevindt zich in het centrum van Xi’an, in de wijk Lianhu District (莲湖区), ten noorden van de centrale lijnen van de stad (vlak bij de Drum Tower of Xi’an).
• Eén van de belangrijkste straten is de “Moslimstraat” of Huímín Jiē (回民街) die door de wijk loopt — met een lengte van zo’n 500 meter voor de hoofdstraat. • De wijk is relatief compact, met smalle steegjes, traditionele gebouwen (Ming- en Qing-stijl), een “bazaar” en vele eetstalletjes, winkels en moskeën.
Muslim Quarter, Xi’an (回民街 / Huí mín Jie).
• De oorsprong van de wijk gaat terug tot de tijd van de Tang dynastie (618-907). Via de zijderoute kwamen Arabische en Perzische handelaren naar Chang’an (het oude Xi’an) en vestigden zich in dit gebied. • In latere dynastieën (Song, Ming) ontwikkelde zich een integrerende moslim- en Hui-gemeenschap rondom handelsactiviteiten.
• Ondanks onrust in andere delen van Shaanxi door opstanden bleef deze wijk redelijk intact door zijn commerciële status en de ligging binnen de stadsmuren.
• Vandaag is de wijk uitgegroeid tot een toeristisch en cultureel centrum, waarbij behoud van de historische architectuur en cultuur een grote belangrijke rol spelen.
• De wijk is een centrum van de Hui-moslims in Xi’an waarbij het eigen religieuze leven (moskeeën, gebed) en etnische identiteit zichtbaar zijn in de wijk
. Tegelijkertijd zijn de Hui in deze wijk geïntegreerd en hebben veel Han-Chinese elementen hun weggebaand, bijvoorbeeld de traditionele huizen in Chinese stijl, waar moslims wonen en islamitische gebruiken gewaardeerd zijn.
• Het sociale en economische leven draait veel om handel, horeca, voeding. Veel Hui-families runnen eet- of slagerijzaken, souvenirwinkels, etc.
• De wijk bevat meerdere moskeeën, de meest bekende is de Great Mosque of Xi’an, gelegen in de Muslim Quarter.
• Architectuur, Huimin Jie, is geplaveid met blauwe-grijze flagstones, en langs de straat staan oude panden in Ming- en Qing-stijl waar winkeltjes in gevestigd zijn.
• Het straatbeeld: smalle steegjes, kraampjes met halal-snacks, geur van barbecue (lams-/geitenspiesjes), zoetigheden, fruitlekkernijen, souvenirshops.
• Het is een bekende plek voor street-food; lokale specialiteiten verbonden aan de Hui-cultuur en de islamitische traditie.
• Het is een levendige wijk waarin geschiedenis, religie, handel en gastronomie samenkomen waar je kunt zien hoe een moslimgemeenschap eeuwenlang binnen een Chinese stad functioneert.
• Voor geïnteresseerden in religie/etniciteit: de bijzondere wijk illustreert hoe de Hui zich hebben gevestigd, geïntegreerd en tegelijkertijd hun geloof en cultuur (islam) behouden hebben in China.
• Voor liefhebbers van eten: de wijk is beroemd om zijn halal-streetfood, een unieke culinaire mix van islamitische (halal) traditie + Chinese smaken.
• Locatie: Ga naar Beiyuanmen (北院门) in Lianhu District; dit is een populaire toegang tot de Muslim Quarter.
