Het Beijing Massage Ziekenhuis is een gespecialiseerde medische instelling in Beijing, die vooral bekend staat om het gebruik van traditionele Chinese geneeswijzen, met name Tuina-therapie (medische massage).
Enkele belangrijke kenmerken zijn:
· Specialisatie in Tuina: Het ziekenhuis is gespecialiseerd in Tuina, een vorm van therapeutische massage die wordt gebruikt om een breed scala aan aandoeningen te behandelen, zoals spier- en skeletproblemen, gewrichtspijn en bepaalde neurologische aandoeningen.
· Acupunctuur en Traditionele Chinese Geneeskunde (TCG): Naast Tuina biedt het ziekenhuis vaak andere TCG-behandelingen aan, zoals acupunctuur en kruidengeneeskunde.
· Onderwijs en Opleiding: Het fungeert vaak als een belangrijk opleidings- en onderzoekscentrum voor Tuina-therapeuten en -artsen.
· Geïntegreerde Aanpak: Het combineert traditionele Chinese medische principes met moderne medische kennis voor diagnose en behandeling.
Kort samengevat is het Beijing Massage Ziekenhuis een toonaangevende instelling op het gebied van de traditionele Chinese manuele therapie, met name gericht op de behandeling van pijn en functionele stoornissen van het bewegingsapparaat.
Na een paar onbekende handen te hebben geschud, tussen wat Chinees pratende mensen te staan in de lift worden we boven verwelkomd in de bibliotheek voor braille-lezers. We krijgen een heldere korte rondleiding waarin ik beter begrijp hoe braille en Chinees elkaar vinden en hoe ik ooit een begin zou kunnen maken aan braille-Chinees te begrijpen. Al die karakters zijn voor ziende ogen ‘Chinees’, maar voor braille lezers dus eveneens. De korte stukjes Chinees die ik probeerde te lezen op liftknoppen of trappen in het openbaar vervoer hadden we totaal van de wijs gebracht. Dankzij de gidsen vanmorgen kom ik in de buurt van begrip.
Ik kon ook mijn hart ophalen aan een heel aantal schaalmodellen van zowel terracotta-soldaten, de temple of heaven, het grote parlementsgebouw etc. Komt goed uit want morgen zijn we op het Tienamen-plein waar de reusachtige versies ervan te zien zijn, maar als blinde heb je niet veel aan een groot gebouw buiten hand bereik. Eens aan de muur of deur voelen geeft niet het overzicht van deze schaalmodellen. Timing zat perfect, want een dag vooraf krijg ik al een goed beeld dankzij dit museum.
Wat erg opvallend is op dag 1 is het gemak waarmee de Chinezen mij bij de arm nemen en me mee op wandel nemen. Zowel onze gids en tolk, Jason, die ik zelf een beetje spontaan vroeg “I walk with you?” Toen we langzaam moesten bewegen als groep, als ook de gidsen in het museum.
Het was dan ook een museum gekoppeld aan de braille-bibliotheek en dus gewend aan blinde bezoekers, toch was ik blij verrast. In plaats van gebonden te zijn aan de person met wie ik daar arriveer, kon ik nu gewoon vrij de gids volgen doordat ze me telkens gewoon mee op sleep touw namen.
Je zou zeggen; logisch toch dat een gids in een museum voor blinden weet dat ze even haar arm moet aanbieden of de hand van de bezoeker moet leiden tot aan het voelbare schaalmodel of mee de volgende ruimte in moet nemen als ze zich verplaatst. Ja, zeker logisch, het is alleen ons schuchtere Belgen-volkje niet altijd gegeven om zonder ongemakkelijk te doen mij een arm aan te bieden of mijn hand ergens heen te leiden.
Ik was blij verrast vandaag hoe vlot meerdere Chinezen me op aangename wijze begeleidden.
Nog een boeiend gesprek met een professor in Special education en de president van de federatie voor blinden en slechtzienden erboven op, met twee net ontwikkelde tactiele kaarten van China en de wereld als afscheidscadeau voor de delegatie als afsluiter.
Nog een noodlebar binnen stappen en een wasje draaien en we gaan weer slapen.