Drummen en proberen paraplu’s te ontwijken, omdat ze me anders driedubbel de ogen uitsteken, tussen het geschreeuw van gidsen door, luidsprekers en souvenirverkopers in de regen en de kans niet krijgen je parapluutje te benutten,…. Als je dan hier en daar een adembenemend zicht krijgt, wordt het misschien nog waard. Ik werd er eigenlijk alleen maar diep verdrietig van. Dat ik het moest missen, maar nog meer dat de pracht van de natuur en het toerisme ervan, verkleind wordt tot ‘er vanop afstand naar kijken’. Het aanleggen van beton, uitkijk-platforms en bussen en liften maken het enerzijds toegankelijk voor een groot publiek, maar verarmen de hele ervaring zo enorm. Het zicht als meest afstandelijke zintuigen van de vijf. Het omgekeerde van waar ik gelukkig van word: IN de natuur zijn, modder op je schoenen, geluid van wind door bladeren, vogels, je voetstappen op de rotsen, de geuren, met heel je lijf IN het landschap. There’s so much more to this!
En in de namiddag werd die behoefte ingewilligd. We namen de zelden gekozen optie naar beneden: geen kabellift, maar te voet ruim 2 uur meer dan 900 hoogtemeters over een rotstrap door het bos de berg af. De wilde aapjes vergezelden ons op het dalende pad, slingerend in het dichte bladerdek, binnen handbereik soms spannend hoe vlakbij ze rond sprongen. Zalig elke vezel (en kuitspier) deel van het moment.
En een dag later nog een overtreffende trap beter. Na 430m glazen brug, schoenen ingepakt in beschermende slofjes, dalen we met liften ruim 300m af om op de bodem van de kenion een prachtig wandelpad te volgen. Alles in hout zacht geintegreerd in overweldigende natuur. Rotsen vlak boven je hoofd – “even bukken voor een overhangende boom”, klaterende rivier met geregeld liefelijk bulderende watervallen of dammen. Vogels fluiten, eendjes spatteren in het water en de bewonderende kreten van medetoeristen weerklinken tegen de wanden van de kloof.
Wat is Zhangjiajie?
Zhangjiajie National Forest Park (张家界国家森林公园) ligt in de provincie Hunan, in het zuiden van China.
Het staat bekend om zijn spectaculaire zandsteenpilaren — hoge, smalle rotspieken die recht uit de grond rijzen, vaak omhuld door mist. Het park is onderdeel van het Wulingyuan Scenic Area, dat sinds 1992 op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat.
Toen de film Avatar in 2009 uitkwam, herkenden veel kijkers de zwevende bergen van Pandora -de zogeheten Hallelujah Mountains (Berg van Halleluja)- als het landschap van Zhangjiajie.
Hoewel James Cameron en zijn team nooit officieel hebben bevestigd dat ze er direct hebben gefilmd, gaven leden van de productie toe dat Zhangjiajie een belangrijke visuele inspiratie was voor het ontwerp van Pandora. De rotsformaties van Zhangjiajie lijken zwevend in de lucht door de mist en de smalle, verticale vormen. Na het succes van de film werd een van de bekendste pieken herdoopt tot “Avatar Hallelujah Mountain” (阿凡达哈利路亚山) door de lokale autoriteiten, als toeristische trekpleister.
Sindsdien is het park uitgegroeid tot een van de meest bezochte natuurgebieden in China, mede dankzij de film. Bezoekers kunnen de Avatar Hallelujah Mountain bezoeken via een glazen lift of wandelpad. Er zijn hangbruggen, kabelbanen en platforms met uitzicht over tientallen van die torenhoge zuilen. Veel lokale tours bieden een “Avatar Experience” of “Pandora Mountain Tour”.
De zwevende bergen van Pandora. In de film worden de zwevende bergen verklaard door een fictieve stof genaamd “unobtanium” met magnetische anti zwaartekracht eigenschappen. Maar de visuele stijl van die bergen -smalle rotsen, bedekt met weelderige vegetatie, die boven de wolken zweven- is duidelijk gebaseerd op Zhangjiajie’s topografie.
